MUALLİMİM DİYEN

                Yetişmemiş gibi Dünyâya ibret olduğumuz!
                Şu cehlimizle musibet mi kaldı uğramadık?
                Mahalle mektebi lâzım,düşünmeyin artık!
                Mahalle mektebi  olsaydı bizde vaktiyle;
                Ya uğrasaydı kalanlar güzelce ta'dile;
                Yarım pabuçla gezen,donsuz üçbuçuk zibidi,
                Bir Arnavudluğu isyana kaldırır mı idi?
                Bugün anâsır-ı İslam'ı demi cereyan
                Sürüklüyor ki: Bakın nerden eyliyor nebean.
                Felaketin başı,hiç şüphe yok,cehâletimiz;
                Bu derde çâre bulunmaz -ne olsa- mektepsiz.
                Ne Kürd eli,fbeyi sökmüş,ne Türk okur,ne Arab;
                Ne Çerkes'in,ne Lâbakın,elinde kitab!
                Hülâsa,milletin efradı bilgiden mahrûm.
                Unutmayın şunu lâkin:"Zaman:Zaman-ı ulûm!"
                Zaman zaman-ı ulûmolmasaydı böyle,yine,
                -Kemal-i şevk ile mâdem atılmışız dine-
                Okur yazar olacaktık siyâneten dîni:
                Onun ma'ârife vâ te'mîni.
                Zavallının yüzü yok cehle,anlaşılmadı mı?
                Demek ki: atmalıyız ilme doğru ilk adımı.
                Mahalle mektebidir işte en birinci adım;
                Fakat;bu hatveyi ilkin tasarlamak lazım.
                Muallim ordusu derken,çekirge orduları
                Çıkarsa ortaya,artık hesâb edin zararı!
                "Muallimim" diyen olmak gerekitir Îmanlı;
                Edebli,sonra liyâkatlı,sonra vicdanlı.
                Bu dördü olmadan olmaz:Vazîfe,çünkü,büyük;
                Atıp da yazmayı bez bağlamakla dünkü hödük;
                Ya kalçın altına yüksek topuklu,eğri burun,
                Fotin çekip filiz olmakla her zamanki odun;
                Hudâ rızâsı için,"ehliyim" demesin!
                Demiş de olsa ,denilisin:"Kuzum,senin nesisin?"
                Diyorsanız:"yine,hâlâ bu,olmasın mektûb!"

                                                          Mehmet Akif Ersoy