İLK IŞIK

Sen sınıfa girdiğin zaman

Karanlıklar silinirdi kara tahtadan

Ağlayan kitaplar güler

Aç kalan umutlar beslenirdi

Önce içimizde kuşkuyu

Sonra korkuyu yıkardı bakışların

Sesinde sabahlar seslenirdi

Çiçek çiçek açılan gözlerimiz

Çakılıp kalırdı sevincin yüzüne

Bütün geçmiş gelecekle süslenirdi

Sen çıktıktan sonra sınıftan

Birinin sportotodan gelirdi sesi

Birinin kör karanlıktan

Biri bıyık bıyık binerken bir ata

Biri sakal sakal inerdi bir attan

İnan ki

Bazen ağlardık yanlızlıktan

Sen ki bahçivanı idin geleceğin

Henüz ışımamış yüreklerimize

Güneşin rengiyle güller diktin

O güvercin kanatlı kitapları

İlk sen tutuşturdun ellerimize

Bize düşünceni değil

Düşünmenin yüceliğini öğrettin

Bu yüzden de bir sabah vakti

Siirt illerine sürgün gittin

                        Yücel Adnan