DÜNYANIN BÜTÜN ÇİÇEKLERİ

            köy öğretmeni Şerif Sınık'ın son sözleri

Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum,

Bütün çiçekleri getirin buraya,

Öğrencilerimi getirin,getirin buraya,

Kaya diplerinde açmış çiğdemlere benzer

Bütün köy çocuklarını getirin buraya,

Son bir ders vereceğim onlara,

Son şarkımı söyleyeceğim,

Getirin,getirin...ve sonra öleceğim.

Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum,

Kır ve dağ çiçeklerini istiyorum,

Kaderleri bana benzeyen,

Yalnızlıkta açarlar,kimse bilmez onları,

Geniş ovalarda kaybolur kokuları...

Yurdumun sevgili ve adsız çiçekleri,

Hepinizi,hepinizi istiyorum,gelin görün beni,

Toprağı nasıl örterseniz öylece örtün beni.

Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum,

Afyon ovasında açan haşhaş çiçeklerini,

Bacımın suladığı fesleğenleri,

Köy çiçeklerinin hepsini,hepsini,

Avluların pembe entarili hatmisini,

Çoban yastığını,peygamber çiceğini de unutmayın,

Aman Isparta güllerini de unutmayın,

Hepsini,hepsini bir anda koklamak istiyorum,

Getirin,dünyanın bütün çiçeklerini istiyorum.

Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum,

Ben köy öğretmeniyim,bir bahçivanım,

Ben bir bahçe suluyorum gönlümde,

Kimse bilmez, kimse anlamaz dilimden

Ne güller fışkırır çilelerimden

Kandır,hayattır,emektirbenimgüllerim.

Korkmadım,korkmuyorum ölümden,

Siz çiçek getirin,yanlız çiçek getirin...

Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum,

Baharda Polatlı kırlarında açan,

Güz geldimi kop dağına göçen

Yörükler yaylasından,toroslarda eğleşen,

Muş ovasından,Ağrı eteğinden,

Gücenmesin bütün yurt bahçelerinden

Çiçek getirin örtün beni,

Eğin türkülerinin içine gömün beni.

Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum,

En güzellerini saymadım çiçeklerin,

Çocukları öğrencilerimi istiyorum,

Yanlız ve çileli hayatımın çiçeklerini,

Köy okullarında açan gizli ve sessiz,

O bakımsız ama kokusu eşsiz çiçek.

Kimse bilmeyecek seni,seni beni kimse bilmeyecek

Seni,beni yalnızlık örtecek,yalnızlık örtecek.

Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum,

Ben mezarsız yaşamak istiyorum,

Yetiştirdiğim bahçe yarıda kalmasın

Tarumar olmasın istiyorum, perişan olmasın,

Beni bilse bilse çiçekler bilir dostlarım,

Niçin yaşadığımı ben onlara söyledim,

Çiçeklerde açar benim gizli arzularım.

Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum,

Okulun duvarı çöktü altında kaldım.

Ama ben dünya üstündeyim, toprakta,

Yaz kış birşey söyleyen sonsuz toprakta,

Çile çektim, yalnız kaldım, ama yaşadım,

Yurdumun çiçeklenmesi için daima çalıştım,

Bilir bunu bahçeler, kayalar, göller bilir.

Şimdi sustum, örtün beni, yatırın buraya,

Dünyanın bütün çiçeklerini getirin buraya.