Son zamanlarda yeni kuşak öğretmenlerde bir alışkanlık ortaya çıktı hocam bu öğrenci çok yaramaz veya müdür bey bu öğrenci çok yaramaz ben bununla artık uğraşamıyorum bunu benim sınıfımdan alın veya ben bunu sınıftan atarım.

          Bunu diyen hiç bir öğretmen adayını ben öğretmen olarak düşünemiyorum.Her şeyden önce öğretmen kendisinin öğretmen karşısındakinin de bir öğrenci olduğunu unutmamalı.Ayrıca karşısındakinin; öğreten değil öğrenen olduğunu, bilse zaten okula gelmeyeceğini unutmamalıdır.Öğretmen sadece çok iyi matematik bilen,çok iyi Türkçe bilen veya çok iyi fen bilgisi anlatan şahıs değil öğretmen öğrencisi ile çok iyi diyalog kuran,onun sorunlarına eğilen , onun arkadaşları ile iyi diyalog kurmasını sağlayan büyüğünü ve küçüğünü tanıyan koridorda nasıl yürüyeceğinden tuvalete nasıl gideceğine her türlü davranışı ile öğrenciyi eğiten kişidir.Öğretmen matematik,fen,Türkçe dersleri veya beden eğitimi dersi bilmesi yanında mutlaka öğretmenliğin pedagojik formasyon dediğimiz:Ölçme değerlendirme ,psikolojik sorunlar,uyum,metot gibi konularda araştırmalı kendini geliştirmeli ve bunun içinde  çok okumalıdır Ör:

          Öğrenci Problemleri Cezmi Tahir Berktin

          Çocuğun Başarısı nasıl sağlanır

          İnsandan İnsana Doğan Cüceloğlu

          Öğrenci Problemleri ve Çözüm yolları v:s. gibi eserler

          Öğrencilerin psikolojik sorunları ve çözüm yolları M.E.B.yayınları, daha bunlara bir çok örnek ekleyebiliriz.Bu gibi eserlerden de faydalanarak problemli öğrencilerin sorunlarını çözmeye ve onları kazanmaya çalışmalıyız.

             Genç öğretmenlerin eleştirilecek bir diğer yönü de hemen öğrenciler le ile arkadaş olmak kol kola girmek çok samimi olmak bu çok yanlış bu davranışın, bir kaç gün sonra öğrencinin öğretmenine aşırı derecede samimi yaklaşacağını artık sert bir tutumun fayda etmeyip öğrenciyi daha da azdıracağını öğretmen bilmeli. Mutlaka öğretmenle öğrenci arasında bir mesafe olmalı ve bu ne despot bir tutum ne de aşırı samimiyet deyim yerinde ise tatlı sert olmayı, nabza göre şerbet vermeyi öğretmen bilmek zorundadır.

         Yıllar Önce Eğitim Psikolojisi hocamız bize verdiği bir örnekte:

         Yeni öğretmen olup öğrencisi ile çok samimi olan iki öğretmen köy kahvesine gider öğrencilerin içerde oyun oynadığını görünce garsonu çağırır ve öğrencilerin dışarı çıkmasını söyler garsan biraz sonra gelir ve :

        Hocam iki el kaldığını ve bitirince çıkacaklarını söylüyorlar.İşte öğrenci ile samimiyetin sonu.Kabahat öğretmende mi,öğrencide mi lütfen değerlendirelim ve buna göre diyalog kuralım.

          Öğretmen araştıran okuyan kendini yenileyen ve çevresine bilgisi ve becerileri ile örnek olan kişidir.

          Merhum babam bana eğitim okulun bittiği yerde başlar derdi.Kim bilir belki de o haklıydı.Hele hele günümüzde öğretmenlerin birçok konudan bihaber olduğunu görünce